Vedasız Gidişlerim...

                    Dursa dünya, dursa zaman

                   Şöyle her şey sussa, sükût etse bir an...

                   Sen!

                   Ey, yıllar önce demir aldığım liman!

                   Böyle vedasız gidişleri gitmek sayarsan,

                   De ki ben gittim, fakat ben bittim

                   O kadar yıl geçti ki aradan

                   Bari sen söyle bana;

                   Ben nereye aittim?...

                    

                    Ahmet Hüsnü / 15 Ağustos 2010

PEMBE BEYAZ BİR YAZ

"O yaz pembe bir akşamdı,

Gün aştı, renk karıştı, zaman ağırlaştı

Bir serçe uçtu, ufka ulaştı…"

O akşam, o şehirde, bir evde

Çekildi sessizce beyaz bir perde

Cama dokundu narin elleri

Bir hıçkırık dolaştı engin zeminde…

* * *

Ağlanır hep niçin, hep böyle için için

Yaşanmamış zamanlarına hayatın

Olsun istenmez mi o anda şimdi,

Omzunda olsa eli, o eski aşinanın ...

Geçip gitmişse de böyle,

Nice mevsimlerle ömürler

Bedenler ölse de ölmez gönüller…

Ve bilinir ki artık,

Ne gözler göklerden daha mavi,

Ne her nefes içli bir bestede bir ses,

Ne de kalpler çözülmez büyüdedirler

Zaman aynasında silinmeyen akisler

Her geçen günle yeni bir kurban isterler...

Varsın yine hüzünle kapansın bu yıl da böyle yaz

Senin mevsimlerin pembe kalsın,

Benim saçlarım beyaz...

* * *

"Asmalarda kuş sesleri dindi

Gün ılık bir rüzgârla kaybolup gitti…"

Ahmet Hüsnü / Ağustos, 1978

Bir Yaz Yağmurundan Hemen Sonra...

"Yağmurlu bir havadan sonra ikindi,

Güneş pencerelere kadar indi...
Miya da buradaydı daha demin
Herhalde o da kapı aralığından gitti..."

Bense elim şakağımda, dalgın,

Ufkun erebildiğim en uzak köşelerinde,

Belki de benden gizlemişsindir diye

Küçük ümit kırıntıları aramaktan yorgunum...

17 Mayıs 1983 / Ahmet Hüsnü

BAHARDA SENİNLE…

Varlığıyla can verir kurumuş ovalara,

Bir pınardan dökülen sular gibidir sesin

Buğday tarlalarında gelinciksin,

Bahar dallarında en taze gonca...

Bir dere kenarında boylu boyunca,

Uzansak seninle mevsim boyunca…

20 Nisan 2010 / Ahmet Hüsnü

Vedanın vaktidir...

“Senli mevsimlerin hepsini ayrı ayrı selamlamış

Varımı yoğumu, ne varsa ümidine bağlamış

Bir müjdene bin adak birden adamışım…”

Ve sen;

Kim bilir şimdi hangi uzak ülkelerin,

Bilinmez bir şehrinde

Ve kim bilir ki; hangi aşığının hâlâ

Düşlerindesin…

O günlerden çok uzak zamanlarda,

Yaşayıp gidiyorken hatıralarınla,

Bir hayâl halinde sönüyor artık gözlerin

Ve bir yaprak gibi düşüyor ruhum
Kapanan perdesine,
Hayatın bu son sahnesinin…




Ahmet Hüsnü

Hayâlin Bile Vefasız!..

Bana hâlâ sıcak bir nefes kadar yakın olan

O çoktan mazi olmuş hatıralarını bir daha anmadan,

Yastığa koyamadığım bir başım,

Ve en eski müdavimiyken rüyalarımın,

O çekip çekip gitmelerine bir türlü alışamadığım

Senin gibi...

Hayâli bile vefasız bir yoldaşım var…

Ahmet Hüsnü / 5 Mart 2010

Paramparça ümitler mezarlığı

Paramparça ümitler mezarlığı

Viran bahçelerine dönerek tekrar,

Paramparça ümitler mezarlığı gençliğimin

Yıkık dökük hatıralarında şimdi,

Senden sağ kalmış ümitler arıyorum.

Gülümserken hâyâlin,

Zamanın bir kuytusundan

Ve çığlığıdır o duyduğumuz,

Uyanılmaz uykulara

Umarsızca koyduğumuz

Ruhlarımızın...

Daha kaç yaprağı kalmıştır düşmedik,

Bilmeyiz ki hayat ağacımızın...

Kim bilir varlığı hangi sisli zaman içinde gizlidir şimdi,

Hâyâli bin cihan değecek bahar dallarımızın...

Ahmet Hüsnü